Wraz z organizowaniem pierwszych jednostek powietrznodesantowych pojawiły się dwie koncepcje ich użycia. Pierwsza zakładała wykorzystanie spadochroniarzy do celów dywersyjnych. Natomiast druga widziała użycie wojsk powietrznodesantowych jako części składowej większej operacji morsko-lądowo-powietrznej. Koncepcję pierwszą przyjęły takie państwa jak Francja, Polska, a także Luftwaffe. Natomiast drugą – ZSRR i niemieckie wojska lądowe.
W czasie bitwy nad Chałchin-Goł dowództwo Armii Czerwonej użyło 212 Brygady Powietrznodesantowej przeciw armii japońskiej jak typowego pododdziału piechoty wspieranego bronią pancerną.
II wojna światowa Czystki w Armii Czerwonej w latach 1937–1938 miały wpływ na utratę przez ZSRR pozycji lidera jeśli chodzi o rozwój wojsk powietrznodesantowych. W okresie II wojny światowej czołówkę państw których armie przeprowadzały operacje powietrznodesantowe stanowiły Niemcy, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania.
W początkowym okresie II wojny światowej niemieccy spadochroniarze mieli istotny udział w szybkich postępach wojsk niemieckich w 1940. Zajęli mosty i lotniska w Danii, Norwegii i Holandii.