Najprawdopodobniej w latach 20. XX wieku przeprowadzony był remont obiektu, w wyniku którego pierwotne, większe okna piwnicy zastąpiono mniejszymi, w betonowych opaskach. Świadczą o tym zachowane w elewacji wschodniej ceglane łuki odciążające z małymi otworami. Kaplica była użytkowana do II Wojny Światowej. Następnie przeszła wraz z budynkiem nr 56 w ręce prywatne. Od tego czasu przestała być użytkowana i zaczęła popadać w ruinę. Z relacji świadków wynika, że posiadała wtedy wyposażenie i wystrój wraz z witrażami i ławkami szkolnymi. Usuwanie i pozyskiwanie przez poprzednich właścicieli materiałów konstrukcyjnych takich jak belki stropu czy więźby doprowadziło do zawalenia się części szkolnej.
Konstrukcja Zwartą, ukształtowaną przez addycję dwóch części bryłę, założono na rzucie zbliżonym do prostokąta. Część północną, jednoprzestrzenną, mieszcząca kaplicę, zwieńczoną dachem dwuspadowym z sygnaturką, zestawiono z niższą, południową częścią, zawierającą pomieszczenia dawnej szkoły.