158:
44 pokolenie Ciben Yinguan Qingquan Yinkai Meicun Yinxiu Zongyang Yinleng Rongtong Yinche 45 pokolenie Jingguan Weidao Yinbing Weiyi Shuangting Weiguang X Ruoshun Weide 46 pokolenie Taicang Xinrang Miaohua Xin Puxiu Xin Haiding Xin Yongqing XinHolmes Welch. The Practice of Chinese Buddhism 1900-1950. Str. 159.
44 pokolenie otrzymało Dharmę około 1890 r. i zaczęli służyć jeden po drugim jako opaci po ostatnim członku 43. pokolenia. W 1910 r. dokonali swoich przekazów. Wybrali pięciu mnichów (pokolenie 45), którzy rozpoczęli piastować ważne pozycje, gdyż skoro mieli zostać opatami, musieli się zaznajomić z różnymi działami funkcjonowania klasztoru. W 1912 r., gdy Qingquan był opatem, Yinbing (45 pokolenie) był przeorem w biurze interesów klasztoru, a Shuangting był prefektem do spraw gości w dziale gości. Około 1915 r. Qingquan postanowił udać się na emeryturę. Jednak Meicun prowadził już klasztor Haichao w Hangzhou. Wobec tego opatem powinien zostać Zongyang Yinleng, jednak ponieważ zajął się on polityką i nosił świeckie ubranie, reszta "dharmicznej rodziny" odrzuciła go. Zongyang zamilkł na trzy lata mieszkając w klasztorze i 1919 r. udał się do klasztoru Qixia, aby go odbudować po zniszczeniach. Opactwo w klasztorze przeszło więc na Rongtonga Yinche. Po powrocie Meicuna Yinxiu, to on został kolejnym opatem. Tak wyczerpały się możliwości 44 pokolenia.