30 sierpnia 1947 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a od 1 września 1947 został kierownikiem III Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Łódzkiego. Pracę tę kontynuował po włączeniu Wydziału w 1950 w struktury Akademii Medycznej w Łodzi, w latach 1952–1953 był prodziekanem Wydziału Lekarskiego, w latach 1953–1955 prorektorem AM ds. klinicznych. 28 marca 1957 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Przeszedł na emeryturę w 1968. W 1952 należał do założycieli działu klinicznego łódzkiego Instytutu Medycyny Pracy. Równocześnie w latach 1958–1963 kierował Katedrą Chorób Wewnętrznych powstałej w 1958 Wojskowej Akademii Medycznej. Był założycielem i redaktorem czasopisma naukowego „Folia Medica Lodziensia”.
W 1978 otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Medycznej w Łodzi. Był jednym z inicjatorów reaktywacji po II wojnie światowej Łódzkiego Towarzystwa Naukowego. Otrzymał godność członka honorowego ŁTN.