Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1983 na podstawie rozprawy „Koncepcja wykorzystania quasi-geoidy wygładzonej w procesie opracowania obserwacji geodezyjnych i astronomicznych”. W 1992 został mu nadany przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej tytuł naukowy profesora w dziedzinie nauk technicznych.

W latach późniejszych związany z Instytutem Geodezji Wyższej i Astronomii Geodezyjnej Wydziału Geodezji i Kartografii PW, w której pełnił funkcję zastępcy dyrektora ds. dydaktycznych, przez dwie kadencje zastępcy dyrektora ds. naukowych, a po kolejnej reorganizacji wydziału pełnił w latach 2008–2012 funkcję kierownika Katedry Geodezji i Astronomii Geodezyjnej. Przez cztery kadencje (1991–1996 i 2002–2008) był także prodziekanem ds. naukowych Wydziału Geodezji i Kartografii.

Został pochowany na cmentarzu w Wilanowie.

Działalność naukowa Prowadził na Politechnice Warszawskiej wykłady, ćwiczenia audytoryjne, laboratoryjne i projektowe z przedmiotów takich, jak geodezja wyższa, geodezja fizyczna i grawimetria geodezyjna, geodynamika, geofizyka ogólna i poszukiwawcza. Przez dwanaście lat był członkiem Senatu PW (1996–2008), a także kierował Komisją Senatu ds. Kadr. Wchodził też w skład Senackiej Komisji ds.