Ze względu na powyższe okoliczności, 27 czerwca 1919 roku ksiądz poseł Szczęsnowicz złożył na ręce marszałka Sejmu wniosek wzywający Sejm do podjęcia działań w celu uwolnienia Suwalszczyzny spod okupacji niemieckiej, wskazując jednocześnie na zagrożenia ze strony litewskiej. Jego wniosek był rozpatrywany przez Sejmową Komisję Spraw Zagranicznych i został przekazany do debaty plenarnej w Sejmie w dniu 2 lipca 1919 r. Kilka dni później, 9 lipca 1919 wygłosił swe najważniejsze polityczne przemówienie, w którym opisał panującą na Suwalszczyźnie sytuację. Mówił w nim o podziale etnicznym regionu, akcjach germanizacyjnych młodzieży szkolnej, zamknięciu szkół i niemieckich napadach na kościoły. Sejm, na wniosek Komisji Spraw Zagranicznych, podjął 9 lipca 1919 uchwałę, która wzywała rząd polski, do podjęcia działań na rzecz wyzwolenia regionu spod przedłużającej się niemieckiej okupacji. W dalszym etapie tego działania podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, Władysław Skrzyński zwrócił się do Rady Najwyższej w Paryżu, a ta poleciła naczelnemu Wodzowi Armii Zjednoczonych wykreślić linie demarkacyjna pomiędzy Suwalszczyzną a krajami okupantów. Ferdinand Foch zaproponował, by linia przechodziła na północ od Wiżajn, Lubowa, Puńska, Sejn i Berżnik.