Być może w źródłach tych mylony jest Chrysomyxa ledi z Chrysomyxa rhododendri lub innymi gatunkami wywołującymi rdzę świerka, jak pisze Karol Mańka przy obserwacji mikroskopowej ecja różnych gatunków wywołujących rdzę świerka łatwo pomylić, a może po prostu rodzaj Chrysomyxa wymaga rewizji taksonomicznej.
Mimo że pełny cykl życiowy Chrysomyxa ledi odbywa się na dwóch gatunkach żywicieli, patogen ten może przetrwać bez świerka, jego grzybnia bowiem może zimować i trwać na pędach bagna. Na świerku natomiast nie może trwać więcej niż jeden sezon wegetacyjny.
Występowanie Na półkuli północnej jest szeroko rozprzestrzeniony. Na półkuli południowej podano jego stanowiska w Australii i na Nowej Zelandii.
Zanotowano jego występowanie na następujących gatunkach świerków: Picea abies, Picea engelmannii, Picea glacua, Picea mariana, Picea obovata, Picea rubens, Picea sitchensis.
Przypisy Wiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, .
Kategoria:Pęcherzycowate Kategoria:Mykobiota Polski