Legenda dała początek licznym opowieściom, które przetrwały do czasów obecnych. Według nich tylko osoby o czystym sercu i duszy są w stanie znaleźć drogę prowadzącą do Kitieża. Sama droga prowadząca nad jezioro wciąż nazywana jest Ścieżką Batu-chana (ros. Батыева тропа, Batijewa tropa). W bezwietrzną pogodę z głębi Swietłojaru dobywać mają się głosy dzwonów i śpiewów, a najbardziej pobożni mogą ujrzeć światła urządzanej w Kitieżu procesji oraz budynki na dnie jeziora. Jezioro Swietłojar nazywane jest niekiedy „rosyjską Atlantydą”
Kitież w sztuce Do legendy nawiązuje opera Nikołaja Rimskiego-Korsakowa Legenda o niewidzialnym grodzie Kiteziu i dziewicy Fiewronii. Arkadij i Boris Strugaccy nawiązują do Kitieża, jak również do wielu innych elementów rosyjskiego folkloru, w powieści Poniedziałek zaczyna się w sobotę. Znajdują się one również w jej filmowej adaptacji Czarodiej z 1982 roku. Poszukiwania Kitieża są jednym z motywów filmu dokumentalnego Dzwony z głębi Wernera Herzoga. W filmie Jestem miłością Luki Guadagnina Kitież jest dziecięcym pseudonimem postaci granej przez Tildę Swinton. Miasto wspominane jest w powieści Kraken Chiny Miéville’a. Mieszkance miasta Anna Achmatowa poświęciła wiersz Kitieżanka. Poszukiwania Kitieża są głównym celem Lary Croft w grze Rise of the Tomb Raider.
Przypisy
Kategoria:Mityczne krainy Kategoria:Kultura w Rosji