Parokrotne aresztowanie i przetrzymywanie uniemożliwiło wstąpienie do Armii Andersa. W 1943 zgłosił się jako ochotnik do 1 Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Po ukończeniu 2-miesięcznej szkoły oficerskiej przeszedł z 1 DP cały jej bojowy szlak jako dowódca kompanii oraz batalionu. Po wojnie, jako doświadczony oficer frontowy, szkolony w Centrum Wyszkolenia Piechoty, szybko awansował. Dowodził pułkiem, dywizją i korpusem. Zdegradowany wskutek interwencji organów informacji, przez które był rozpracowywany od 1950. Był kierownikiem studium wojskowego przy Uniwersytecie Jagiellońskim i przy Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Odwilż gomułkowską spędził w Krakowie. Zdobywszy zaufanie studentów zdołał udaremnić w wiecu pod AGH groźną prowokację.
W 1957 wybrany na posła na Sejm PRL II kadencji z okręgu Kraków jako członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w parlamencie pracował w komisjach Obrony Narodowej oraz Wymiaru Sprawiedliwości. Był pilotem, w czasie trwania kadencji został wysłany przez Ministerstwo Obrony Narodowej na studia na Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego.