Ludwik Andrzej Migdał (ur. 7 czerwca 1897 w Grobli, zm. ?) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 7 czerwca 1897 w Grobli. Był synem Michała i Emilii z domu Sanak.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach C. K. Armii. Został mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty z dniem 1 grudnia 1917. Do 1918 jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 13

W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika. Został awansowany na stopień porucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym zatrzymanym w służbie czynnej 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. Następnie, przed rokiem 1928 zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty służby czynnej ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 i na przełomie lat 20./30. był oficerem zawodowym sanockiego 2 pułku Strzelców Podhalańskich. Pełnił stanowisko powiatowego komendanta przysposobienia wojskowego i wychowania fizycznego. Z polecenia Wojskowego Biura Historycznego opracował publikację pt. Zarys historji wojennej 2-go Pułku Strzelców Podhalańskich, wydaną w 1929 w serii Zarys historji wojennej pułków polskich 1918–1920. Ponadto udzielał się w życiu społecznym miasta Leska nieopodal Sanoka. W latach 20.