W 1923 pozostał w macierzystym 7 pułku ułanów. W listopadzie 1924 został przydzielony na stanowisko dowódcy szwadronu pionierów 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie. Został awansowany na stopień majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 5 pułku strzelców konnych w Tarnowie na stanowisko kwatermistrza. W lipcu 1929 został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy pułku. 24 grudnia 1929 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 23. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Od 15 stycznia 1936 do 31 marca 1938 był dowódcą 17 pułku ułanów wielkopolskich w Lesznie. Następnie, od 1 lutego 1938 do 1 sierpnia 1939 pełnił stanowisko dowódcy 18 pułku ułanów pomorskich w Grudziądzu.
W czasie mobilizacji został dowódcą Ośrodka Zapasowego Kawalerii „Stanisławów”. Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej był internowany na Węgrzech, gdzie zmarł w 1940. Po 60 latach został ekshumowany i pochowany na cmentarzu parafialnym w Śremie (sektor 5-3-12).
Jego córką była dr Halina Kurnatowska-Służewska, lekarz (1921–2012).