Witold Barlog ps. „Czarny II” (ur. 17 sierpnia 1897 we Lwowie, zm. 27 lipca 1955) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Heleny z domu Sachetti, urodzony 17 sierpnia 1897 we Lwowie. Tam też od listopada 1913 należał do Drużyn Strzeleckich. Kształcił się w C. K. IV. Gimnazjum we Lwowie, gdzie w roku szkolnym 1915/1916 w trakcie nauki w VIII klasie, podczas I wojny światowej, 5 listopada 1915 został powołany do armii austriackiej, po czym zdał egzamin dojrzałości, jako kandydat z warunkami tzw. matury wojennej. Po przeszkoleniu, wysłano go na front włoski, gdzie 25 maja 1917 został ciężko ranny.
Po zakończeniu wojny, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia podporucznika. Walczył m.in. podczas wojny polsko-ukraińskiej w obronie Lwowa (1918) w ramach Détachementu rtm. Abrahama, w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca kompanii 54 pułku piechoty Strzelców KresowychAndrzej Suchcitz: "Non omnis moriar"... Polacy na londyńskim cmentarzu Brompton, wyd. OW Adiutor, Warszawa 1992, s. 29., a następnie w powstaniu górnośląskim. Za „wybitny udział w całej kampanii ukraińskiej”, m.in.