Czesław Zefiryn Zbigniew Józefczyk (ur. 31 stycznia 1896 w Krakowie, zm. 5 kwietnia 1963 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, w 1959 mianowany przez prezydenta RP na uchodźstwie podpułkownikiem w korpusie oficerów piechoty.
Życiorys Urodził się 31 stycznia 1896 w Krakowie, w rodzinie Józefa (ur. 1860) i Marii z Ćwiklińskich Nałęcz (1877–1924). Przed 1914 był uczniem szkoły realnej.
Po wybuchu I wojny światowej był żołnierzem Legionów Polskich, służąc w oddziale karabinów maszynowych oraz w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. W bitwie pod Kostiuchnówką 4 lipca 1916 został wzięty do niewoli przez Rosjan i był internowany w obozie Malatycze, w guberni mohylewskiej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wyjechał do Lublina, gdzie wstąpił do organizującego się 1 Lubelskiego pułku piechoty. Został mianowany podporucznikiem, a po miesiącu wyjechał na front pod Rawę Ruską do grupy Leopolda Lis-Kuli jako dowódca karabinów maszynowych. W Rawie Ruskiej został przeniesiony do 9 pułku piechoty Legionów. W jego szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami, a później na wojnie z bolszewikami.