SZD-12 MUCHA 100 – polski, jednomiejscowy szybowiec treningowo-wyczynowy, przeznaczony do przelotów i lotów wysokościowych, treningowych i warunkowych do Złotej Odznaki Szybowcowej zaprojektowany w Szybowcowym Zakładzie Doświadczalnym w Bielsku-Białej.
Historia W 1952 r. polskie szybownictwo potrzebowało nowych szybowców treningowo-wyczynowych. Podjęto decyzję aby wykorzystać uzyskane doświadczenia i rozwinąć szybowiec Mucha-ter. Powołano zespół projektowy kierowany przez Władysława Okarmusa, Zbigniewa Badurę i Jana Dyrka, który miał opracować dokumentację skrzydła i usterzenia do 15 grudnia 1952 r., a dokumentację kadłuba do marca 1953 r.
thumb|left|SZD-12 Mucha 100 Mucha po starcie z lin gumowych na górze Żar Pierwszy egzemplarz szybowca powstawał w Zakładach Sprzętu Lotnictwa Sportowego nr 5 w Krośnie. Szybowiec, ze znakami SP-1400, został oblatany 14 listopada 1953 r. przez Adama Zientka. W czasie kolejnych lotów doszło do wypadku spowodowanego flatterem lotek, pilot doświadczalny Julian Bojanowski musiał ratować się skokiem ze spadochronem. Drgania flatterowe zlikwidowano poprzez zabudowania na lotkach ciężarków wyważających na wysięgnikach.