Witold Sztark (ur. 10 marca 1894 w Koninie, zm. 22 lutego 1992 we Wrocławiu) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 10 marca 1894 w rodzinie ewangelickiej Daniela i Natalii z domu Petschke (Peczke). W 1905 rozpoczął naukę w Polskiej Średniej Szkole Handlowej w Kaliszu. W 1908 przeniósł się do Szkoły Realnej w Równem, gdzie cztery lata później zdał egzamin dojrzałości. Od 1912 studiował na Wydziale Mechanicznym Kijowskiego Instytutu Politechnicznego.
15 maja 1915 wstąpił do Siergiejewskiej Szkoły Artylerii w Odessie. 1 listopada 1915, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym ze starszeństwem z 1 października 1915. Prawdopodobnie został wcielony do 107 dywizjonu artylerii, który wchodził w skład 107 Dywizji Piechoty należącej do 42 Korpusu Armijnego, sformowanego na terytorium ówczesnego Wielkiego Księstwa Finlandii. W dalszej służbie w armii rosyjskiej awansował na podporucznika (2 sierpnia 1916) i porucznika (13 października 1917). Walczył w obronie wyspy Ösel. 17 października 1917 dostał się do niemieckiej niewoli (zob. operacja Albion).