Lew Emilianowicz (Emiljewicz) Włodzimirski (ros. Лев Емельянович (Эмильевич) Влодзимирский, ur. w Barnaule, zm. 23 grudnia 1953 w Moskwie) – generał porucznik, wieloletni funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa OGPU/Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego (ros. GUGB)-NKWD/Ludowego Komisariatu Bezpieczeństwa Państwowego/Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego/MWD, m.in. szef Służby Śledczej Ludowego Komisariatu Bezpieczeństwa Państwowego.
Życiorys Według rodzinnej legendy przodkowi Włodzimirskiego byli polskimi rewolucjonistami zesłanymi na uralskie stepy. Jego ojciec był rotmistrzem, matka pochodziła z rodziny kozackiej. Skończył szkołę średnią w Zarajsku, w 1924 wieczorowe kursy ogólnokształcące, a w 1930 wieczorową radziecką szkołę partyjną w Piatigorsku. Służbę w organach bezpieczeństwa państwowego rozpoczął w maju 1928 roku, w jednym z 12 okręgów Zjednoczonego Państwowego Zarządu Politycznego (ros. OGPU). Następnie do kwietnia 1930 r. służył w jego administracji, a do lipca 1934 w administracji okręgu północnokaukaskiego OGPU. Od lipca 1934 roku do 1937 roku w Tajnym Oddziale Politycznym (ros. SPO) Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego Kaukaskiego NKWD. W maju 1938 roku został przeniesiony do centrali NKWD na Łubiance, gdzie służył w Tajnym Wydziale Politycznym Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego (ros.