We wrześniu 1939 roku uczestniczyła w obronie Warszawy. Należała do Służby Zwycięstwu Polski-Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej. Nie wiadomo, kiedy Ludwika Krysiak dołączyła do konspiracji, w źródłach pojawiają się daty: jesień 1939, grudzień 1939 lub styczeń 1940. Jako żołnierz AK została przydzielona do Komendy Głównej AK i Oddziału II (Informacyjno-Wywiadowczy). Działała jako łączniczka w zakresie komórek więziennych Delegatury Rządu na Kraj oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Kontrwywiadu Oddziału II. Podczas okupacji niemieckiej od 1940 do 31 lipca 1944 była strażniczką więzienną w oddziale dla kobiet na Pawiaku (tzw. Serbia). Wraz z Wandą Bieńkowską wynosiła z Pawiaka grypsy więźniów i raporty o sytuacji osadzonych Polaków, a więźniom przekazywała leki, żywność, prasę konspiracyjną i listy. Pod koniec 1941 lub na początku 1942 roku przynosiła do Pawiaka komunikanty ukryte w puderniczce, medalionie lub korporale.
Uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Zginęła 20 września 1944 roku o godzinie 6:30 w budynku przy placu Kazimierza podczas bombardowania lub ostrzału. Po ekshumacji została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 211-5-27).