Jego prototyp, o znakach rejestracyjnych SP-1640, został oblatany 30 listopada 1956 roku przez Adama Zientka.
W wyniku doświadczeń uzyskanych podczas pierwszego etapu badań w locie, trwających od 30 listopada 1956 do 17 lutego 1957 roku, w konstrukcji szybowca wprowadzono szereg zmian. Powiększeniu uległ steru kierunku, zwiększony został zakres jego wychyleń oraz zmieniono kąt zaklinowania statecznika poziomego. Zmniejszeniu uległ zakres wychyleń lotek. Przekonstruowane zostało podwozie, zmieniono położenie kółka oraz zwiększono wysokość płozy ogonowej. Przeprowadzono również loty zapoznawcze i porównawcze z szybowcem IS-3 ABC. Podczas drugiego etapu badań, od 18 lutego do 16 marca 1957 roku dokonano właściwych prób i pomiarów poprawionego szybowca. Wykazały one dobre własności lotne, szybowiec miał mniejszą prędkość startu i lądowania, nie pozwalał się wprowadzić w korkociąg ani też doprowadzić do przeciągnięcia statycznego. Dobrze sprawował się zarówno podczas starów z użyciem wyciągarki jak i samolotu holującego.
Z uwagi na planowane zmiany w zakresie szkolenia pilotów szybowcowych (przejście na metodę dwumiejscową) projekt został zarzucony.