Towarzyszyły im wystawy rolnicze, festyny i występy ludowych zespołów artystycznych.
W późniejszym okresie to największe tradycyjne święto okresu letnio-jesiennych zbiorów, urządzane było zawsze w niedzielę, jakiś czas po ukończeniu żniwEtnografia Polski: przemiany kultury ludowej: Tom 2. 1981. Polskie dożynki i niemieckie Erntedankfest urządzane były w tym samym czasie. Stanowiły one relikt dawnych zwyczajów o charakterze magicznym, mających zapewnić urodzaj na przyszły rokKonteksty: polska sztuka ludowa : antropologia kultury, etnografia, sztuka, Tom 50. Polska Akademia Nauk, Instytut Sztuki, 1996. str. 128.. Zakończenie żniw miało też swą uroczystą oprawę w świątyni. W każdym kościele parafialnym święcono obrzędowe pieczywo oraz wieńce dożynkowe"Wielkopolanie nazywają nawet dożynki "wieńcem". "Wieniec kłosiany żyzność znaczy, tego więc używają żeńcy, zebrawszy z pola", powiada Petrycy w książce swojej z r. 1609." w: Zygmunt Gloger. Księga rzeczy polskich.]"wieńce dożynkowe, których szczególnie zróżnicowane formy spotykamy na terenie Małopolski." w: Roman Reinfuss. Sztuka ludowa w Polsce. 1960] wykonywane przez wytypowane wcześniej okoliczne wsie. Wieńce miały dość różnorodne kształty, zazwyczaj były zakończone w formie krzyży, hostii, kielichów i koronLud. t. 81. 1997. str. 210.