Trybunał inkwizycji w Llerenie – jeden z trybunałów hiszpańskiej inkwizycji, mający jurysdykcję nad regionem Estremadura. Działał od 1484 do 1820, jednak aż do około 1525 nie miał ustalonej, stałej siedziby.
Historia Pierwsze wzmianki o działalności inkwizycyjnej w regionie Estremadury pochodzą jeszcze sprzed utworzenia hiszpańskiej inkwizycji. W 1467 w Llerenie miejscowy wikariusz przeprowadził proces przeciwko czterem marranom (konwertytom z judaizmu oskarżonym o potajemne wyznawanie dawnej wiary), z czego na dwóch nałożono pokutę, a dwóch innych zostało spalonych żywcem na stosie. Ponieważ w następnych latach podejrzenia wobec konwertytów z judaizmu nasilały się, w 1480 doszło do utworzenia w Hiszpanii inkwizycji pod kontrolą monarchów. Pierwsze trybunały powstały w Sewilli (1480), Kordobie (1482) oraz Ciudad Real i Jaen (1483).
W Estremadurze pierwszych inkwizytorów mianowano w grudniu 1484. Zostali nimi Pedro Sanchez de Calancha oraz Francisco Sanchez de la Fuente. Przez pierwszy rok działali na terenie egzymowanego przeoratu hieronimickiego w Guadalupe (do grudnia 1485), następnie w hrabstwie Belalcázar (1486/87). W 1488 ich następcy Tristan de Medina i Juan de Santa Maria mieli już jurysdykcję nad całą Estremadurą.