W 661 r. został nagrodzony jako główny wykładowca imperialny. Przebywał wtedy w klasztorze Yunhua w Chang’anie i nauczał księciaGarma C.C. Chang. Buddyjska nauka o całości istnienia Str. 278.
W ciągu ostatniej dekady życia ukończył dwa swoje główne dzieła Wushiyao wenda (pol. Pięćdziesiąt zasadniczych pytań i odpowiedzi) oraz Huayan jing kongmu zhang (pol. Rozmaitości huayan)Peter N. Gregory. Tsung-mi and the Sinification of Buddhism. Str. 11.
Po swoim śnie, który zwiastował jego śmierć, wezwał swoich uczniów i powiedział: "Moje fizyczne ciało powstało poprzez zależną przyczynowość i nie ma trwałej substancji. Teraz odchodzę na jakiś czas do Czystej Krainy, potem odwiedzę Świat Skarbca Lotosu [huayan]. Mam nadzieję, że wszyscy pójdziecie w moje ślady i będziecie pragnęli tego samego".
Nocą dwudziestego siódmego dnia dwunastego miesiąca położył się boku i zmarł. Był rok 668.
Dzieła Zhiyana Souxuan ji (pełny tytuł Dafangguang fohuayan jing souxuan fenqi tongzhi fanggui. K 1506, T 1732, H 1732) Yisheng shixuan men (T 1868) Wushiyao wenda (T 1869) Huayan jing kongmu zhang (T 1870) Jin’gang jing lüeshu (T 1704)K=The Korean Buddhist Canon: A Descriptive Catalogue; T=Taishō shinshū daizōkyō;