Rubrykę nr 1 Zhiyan zaczerpnął z nauk Huiguanga. Chociaż uważa, iż do powstania 2 rubryki przyczynił się Paramartha (jako tłumacz Mahāyānasaṃgrahabhaṣya), to jest jasne, że najważniejszą zawartość tej kategorii zaczerpnął z Sutry lotosu. Te dwie rubryki odbijają próbę Zhiyana zsyntetyzowania dwóch scholastycznych tradycji szkół dilun i shelun, którymi zajmował się w młodościPeter N. Gregory. Tsung-mi and the Sinification of Buddhism. Str. 118.
Zhiyan rozwijał swą teorię klasyfikacji nauk w trzech dziełach począwszy od Souxuan ji, poprzez Wushiyao wenda, aż do Kongmu zhang.
"Panjiao" w Kongmu zhang Dość charakterystyczne jest, że Zhiyan używa raczej określeń "sheng" ("pojazd") czy "wei" ("poziomy") zamiast "jiao" ("nauki"). Podział jest elastyczny, zależnie od formy zapisu można go przedstawić jako system "pięciu nauk" lub "trzech kategorii": 1. Ludzie i bogowie a. Ludzie b. Bogowie 2. Mniejszy pojazd a. Śrawaka b. Pratjekabudda 3. Trzy pojazdy a. Podstawowe nauki b. Zaawansowane nauki (dojrzałe) 4. Nagłe nauki 5. Doskonałe nauki jednego pojazdu a. Odrębne nauki b. Zwyczajne nauki 1–3 to nauki stopniowe. Jeśli wprowadzimy to jako kategorie, to schemat będzie następujący: I. Nauki stopniowe 1. Ludzie i bogowie a. Ludzie b. Bogowie 2. Mniejszy pojazd a. Śrawaka b. Pratjekabudda 3. Trzy pojazdy a.