Oba skrzydła skierowane były ku tyłowi, wyznaczając razem z głównym gmachem tylny dziedziniec wewnętrzny. Dziedziniec ten był częściowo zamknięty od czwartej, tylnej strony przez stojący oddzielnie parterowy, mały budynek bez piwnic przeznaczony dla pacjentów chorych zakaźnie. Pawilon ten nie przetrwał do dziśWójtowicz s. 159 - 162 i ryc. 99 w: Żerelik & Maliniak. Do południowo-wschodniego rogu głównego kompleksu przylegał nieregularny, zamknięty czworobok budynków z wewnętrznym dziedzińcem, którego północne i wschodnie skrzydło mieściły gospodarcze zaplecze szpitala, zachodnie skrzydło było klasztorem Elżbietanek, a południowym skrzydłem był kościółWójtowicz s. 162, ryc. 60 w: Żerelik & Maliniak. Obecnie wszystkie te budowle, poza kościołem wchodzą w skład szpitala. Przed szpitalem i na jego zapleczu utworzono dwa parki dla pacjentówWójtowicz s. 158, w: Żerelik & Maliniak. Szpital zaczął działać w czerwcu 1896Nowak L.: Z dziejów zakonu elżbietanek (Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety Trzeciego Zakonu Regularnego Świętego Franciszka) ze szczególnym uwzględnieniem domu wrocławskiego, w: Żerelik & Maliniak s. 139. Mieścił oddziały internistycznyWójtowicz s. 162 zamiast oddziału internistycznego wymienia oddział chorób wewnętrznych, chirurgiczny, ginekologiczny, laryngologiczny i okulistyczny, natomiast w siedzibie przy ul. św.