Po ukończeniu studiów pracował na stanowisku asystenta w Katedrze Podstaw Matematyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu. W latach 1970–1975 zatrudniony był w Instytucie Matematyki Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. W październiku 1975 podjął pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. W kieleckiej WSP współtworzył Instytut Matematyki (był wicedyrektorem tej jednostki), kierował Zakładem Podstaw Matematyki i przez 22 lata prowadził seminarium naukowe z logiki matematycznej. W kadencjach 1990–1993 i 1993–1996 pełnił funkcję dziekana Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego WSP w Kielcach.

Opublikował ok. 40 prac z zakresu logiki matematycznej. Zajmował się przede wszystkim badaniami nad logikami i matrycami Łukasiewicza, pojęciami strukturalnej zupełności pewnych rachunków zdaniowych i rachunku predykatów pierwszego rzędu oraz problemami Friedmana w logice matematycznej. Był współautorem dwóch skryptów: Elementy teorii liczb (Opole 1972) i Wstęp do logiki matematycznej (Katowice 1974). Był promotorem w trzech przewodach doktorskich.