Dzięki takiemu rozwiązaniu udało się zmniejszyć masę całej konstrukcji. Samolot wyposażony był w chowane podwozie z przednim podparciem. Przednia, pojedyncza goleń chowana była do wnęki w kadłubie, podwozie główne, wyposażone również w pojedyncze golenie, do wnęk w skrzydłach. Pod przewodnictwem Johnsona prace posuwały się bardzo szybko i już po 241 dniach od ich rozpoczęcia gotowy prototyp gotowy był do oblotu.
Próby 4 września 1957 roku dokonano oblotu samolotu, który w dokumentach firmy otrzymał oznaczenie CL-329 (lub L-329). Za sterami prototypu siedzieli Ray Goudey na stanowisku dowódcy, Bob Schumacher na stanowisku drugiego pilota i inżynier pokładowy Ernie Joiner. Samolot prawidłowo zachowywał się w powietrzu. W marcu 1958 roku w powietrze wzbił się po raz pierwszy drugi z prototypów. Obie maszyny charakteryzowały się bardzo dobrymi własnościami lotnymi i równie dobrymi osiągami. Aby zachęcić potencjalnych odbiorców do zakupu nowej konstrukcji, jak również pokazać jej osiągi w praktyce, w 1958 roku Lockheed zorganizował przelot maszyny, podzielony na odcinki i trwający w sumie 18 godzin. W jego trakcie samolot pokonał dystans 10 780 km. Niestety dla producenta pokaz nie przełożył się na zainteresowanie klientów samolotem. Kolejnym problemem, przed jakim stanęła wytwórnia, był brak odpowiednich silników.