Przymusowa absencja polskich sportowców (w tym reprezentacji piłkarskiej) na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1920, spowodowana trwającą wojną polsko-bolszewicką, stała się przyczynkiem do priorytetowego potraktowania startu w kolejnych igrzyskach (Paryż 1924) przez niemal wszystkie istniejące wówczas związki sportowe. W tym celu, 11 grudnia 1923 powołano w Warszawie Społeczny Komitet na Rzecz Startu Olimpijskiego.
Jesienią 1923 r. Polski Związek Piłki Nożnej zorganizował wśród poszczególnych OZPN-ów referendum dotyczące możliwości odstąpienia od przeprowadzania w roku 1924 mistrzostw kraju w dotychczasowej formule, tj. mistrzostw poszczególnych okręgów – na wiosnę, a finałowego turnieju mistrzostw Polski – jesienią i zimą. Wyniki referendum ogłoszono 11 grudnia 1923. Jednomyślnie postanowiono, by mistrzowskie rozgrywki okręgowe zorganizować dopiero od sierpnia 1924 (czyli po zakończeniu paryskich igrzysk), a fazę finałową wyznaczyć na wiosnę 1925 r. Doprowadziło to zmiany, obowiązującego w latach 1920–1923, systemu „wiosna-jesień” na cykl „jesień-wiosna” i w praktyce oznaczało, że w sezonie/roku kalendarzowym 1924 piłkarski mistrz Polski nie zostanie wyłoniony. Ustalono również, że wiosną 1924 będą prowadzone „okręgowe rozgrywki puharowe” (pisownia oryginalna, zgodna z polską ortografią sprzed reformy w 1936).