Obowiązki profesorskie na zajmowanej od 1730 katedrze geometrii praktycznej łączył z działalnością mierniczego. W 1731 został wybrany na dziekana Wydziału Filozoficznego, ponownie piastował ten urząd w 1738. Na sejmach w latach: 1731, 1740, 1750, 1756 był obrońcą i rzecznikiem interesów Akademii. Mianowany w 1738 profesorem królewskim rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym, na który ostatecznie przeniósł się w 1743, uzyskując trzyletni urlop na wyjazd do Włoch. Nie wiadomo, gdzie odbywał za granicą studia teologiczne.
Do kraju wrócił już w 1745 przywożąc kolekcję cennych instrumentów astronomicznych zakupionych w Rzymie, Wenecji i Bolonii. Na Wydziale Teologicznym wykładał kolejno teologię moralną i polemiczną. Do końca życia żywo interesował się naukami matematycznymi, wszedł w skład komisji dla opracowania programu planowanej przez Andrzeja Stanisława Załuskiego katedry nauk matematycznych. 11 lipca 1752 został doktorem teologii. W zajmowanych przez siebie beneficjach okazywał wielką dbałość o stan budynków kościelnych. W Olkuszu zbudował kaplicę w dawnym mieszkaniu św. Jana Kantego, odbudował probostwo św. Floriana po pożarze 1755, ofiarował srebra dla kościoła św. Anny.