Pacyfikacja Aleksandrowa – pięciokrotne pacyfikacje na polskiej ludności cywilnej dokonane przez okupantów niemieckich w sierpniu 1942 roku, następnie w lutym, czerwcu i lipcu 1943 roku oraz w lipcu 1944 roku w Aleksandrowie na Zamojszczyźnie.
Przyczyną była współpraca mieszkańców wsi z partyzantami, ukrywanie Żydów i jeńców sowieckich a także zaległości kontyngentowe nakazane przez okupantów niemieckich.
Zbrodnie niemieckie w Aleksandrowie
Podczas II wojny światowej i okupacji Polski przez nazistowskie Niemcy 27 stycznia 1940 roku esesmani i żandarmi niemieccy z Biłgoraja przeprowadzali rewizje w Aleksandrowie, dokonując rabunku. Podczas tych rewizji zabity został Franciszek Kukiełka. Kolejne akcje miały miejsce 10 lutego i 23 lutego 1943 roku. Wtedy Niemcy zabili 6 osób, wiele aresztowali i wywieźli do obozu przesiedleńczego w Zamościu.
7 lutego 1942 roku o godzinie 2 w nocy oddziały Wehrmachtu, Gestapo z Biłgoraja i żandarmerii, liczące około 1 tysiąca ludzi otoczyły miejscowość. Zatrzymano mężczyzn w wieku od 12 do 60 lat. Spalono trzy gospodarstwa. Zastrzelono Stanisława Adamowicza a zwłoki spalono w budynku.