Twórczość Twórczość Buttinga wymyka się próbom jednoznacznego umieszczenia w którejś z XX-wiecznych szkół muzycznych, w swoich dziełach łączył różnorodne elementy, od inspiracji Hindemithem i Strawinskim po elementy neoklasycystyczne i ekspresjonistyczne. Silnie widoczne są w niej wpływy twórczości Maxa Regera. Język muzyczny Buttinga był w znacznym stopniu odległy od tradycyjnego systemu tonalnego, kompozytor pozostał jednak niezbyt radykalny w poszukiwaniu eksperymentalnych środków wyrazu. W niektórych utworach zauważalne są inspiracje dodekafonią, której reguły traktował jednak dosyć swobodnie. Charakterystyczne dla kompozycji Buttinga jest trzymanie się zasady linearyzmu i rytmiczny witalizm.
Skomponował m.in. 10 symfonii (1922, 1924, 1925, 1940, 1943, 1945, 1949, 1952, 1956, 1963), Heitere Musik na małą orkiestrę (1929), 5 Orchesterstücke (1948), Sonatinę na orkiestrę smyczkową (1949), Orchesterballade (1954), Sinfoniettę (1960), koncert fletowy (1950), koncert fortepianowy (1964), liczne utwory kameralne (w tym 10 kwartetów smyczkowych), oratorium Das Memorandum (1947–1948), 4 kantaty na chór mieszany i orkiestrę kameralną, kantatę Die Lügengeschichte vom schwarzen Pferd