Dissertatio in qua plura ad pontificiam historiam illustrandam, et Johannae papissae fabulam refellendam proferuntur”, którą zadedykował papieżowi Benedyktowi XIV.
31 maja 1749 roku otrzymał święcenia prezbiteratu. Został wówczas koadiutorem prefekta Tajnych Archiwów Watykańskich, z prawem sukcesji. Stanowisko objął w 1751 roku, zostając jednocześnie kanonikiem bazyliki św. Piotra na Watykanie. W latach 50. został także prefektem archiwów bazyliki patriarchalnej, Zamku Świętego Anioła, osobistym prałatem i kapelanem Jego Świątobliwości. Rozpoczął wówczas pracę nad zebraniem obszernych zbiorów obu archiwów i stworzył monumentalne, 124-tomowe dzieło, które wciąż ma znaczenie dla badań archiwalnych. Z uczonymi europejskimi pracował także nad 22-tomowym „Orbis Christianus” – historią wszystkich diecezji Kościoła katolickiego, która pozostała jednak niedokończona i nieopublikowana. W czerwcu 1761 roku został mianowany wizytatorem apostolskim klasztoru cystersów w Salem, z tajną misją zadbania o interesy Stolicy Apostolskiej podczas konferencji pokojowej w Augsburgu, która próbowała położyć kres wojnie siedmioletniej.