Karl Friedrich Otto Wolff (ur. 13 maja 1900 w Darmstadt, zm. 15 lipca 1984 w Rosenheim) – niemiecki zbrodniarz wojenny w stopniu Obergruppenführera, organizator deportacji Żydów do obozu zagłady w Treblince, od 1943 Najwyższy Dowódca SS i Policji we Włoszech.
Życiorys Jego ojciec, dr Carl Wolff, był sędzią. Karl Wolff walczył od kwietnia 1917 roku jako szeregowy (potem podoficer) w 115 Pułku Piechoty podczas I wojny światowej i otrzymał Krzyż Żelazny I klasy. Pod koniec 1917 awansował na porucznika. Następnie wstąpił do Freikorpsów, w których służył do 1920 roku. Później rozpoczął dwuletnią praktykę we frankfurckim banku Bethman Bank, po czym przeniósł się do Monachium, gdzie pracował dla Deutsche Banku. W 1924 roku natomiast rozpoczął pracę w firmie Annoncen-Expedition Walther von Danckelmann, która zajmowała się tworzeniem ogłoszeń do gazet, rok później sam założył firmę o takim profilu działalności. W 1931 stał się członkiem NSDAP i SS, a w lipcu 1933 został adiutantem Heinricha Himmlera, co oznaczało, iż formalnie był numerem 2 w ramach SS. W 1936 roku wybrano go na deputowanego do Reichstagu. W 1939 otrzymał Złotą Odznakę Partyjną NSDAP. W tym też roku został oficerem łącznikowym Himmlera przy Adolfie Hitlerze. W SS szybko awansował, osiągając już w 1937 roku stopień SS-Gruppenführera.