Pierwotnie była to wieś o rodowodzie słowiańskim, typu owalnicowego w kierunku północ-południe, z rozwijającą się po stronie wschodniej okolnicą, w centrum znajdował się plac w kształcie elipsy. Od 1232 r. Dębno znajdowało się w posiadaniu templariuszy, kiedy to książę wielkopolski Władysław Odonic nadał im wieś Chwarszczany wraz z 1000 łanami ziemi (ok. 15–17 tys. ha) między Odrą, Wartą i Myślą„Insuper Chvartsane villam super Mizzlam fluvium sitam, cum mille mansis et foro infra terminos illorum habendo iure et more teutonicali”; . Templariusze zbudowali tutaj pierwszy kościół. Po kasacie zakonu, od 1318 r. należało do joannitów02.05.1312 r. nastąpiło rozwiązanie zakonu templariuszy bullą Ad providam papieża Klemensa V, zgodnie z którą ich dobra zostały przyznane joannitom. Jednakże na obszarze Nowej Marchii ziemie te zajęli w 1312 r. margrabiowie brandenburscy. Dopiero w 1318 r. w układzie zawartym w Cremmen, negocjowanym przez przedstawicieli przeora niemieckiego – Pawła z Modeny i Leonarda de Tiburtis, margrabiowie brandenburscy potwierdzili joannitom posiadanie dóbr templariuszy. Obecność joannitów została odnotowana w źródłach w 1335 r. . Wieś prawdopodobnie została zniszczona w 1326 r. podczas najazdu wojsk polsko-litewskich na Marchię Brandenburską. Spis ziemski margrabiego Ludwika Starszego z 1337 r.