Karol Szlegel (ur. 28 stycznia 1802 w Warszawie, zm. 5 lipca 1832 w Awinionie) – polski oficer, uczestnik powstania listopadowego, kawaler Orderu Virtuti Militari, członek Sprzysiężenia Wysockiego, działacz emigracyjny, po upadku powstania listopadowego, od 1832 roku przebywał w zakładzie dla polskich uchodźców wojennych w AwinionieRobert Bielecki, Zarys rozproszenia Wielkiej Emigracji we Francji 1831–1837. Materiały z archiwów francuskich, Warszawa-Łódz 1986, s. 65..
Życiorys Młodość W wieku 14 lat wstąpił do batalionu strzelców pieszych gwardii królewskiej. Ukończył naukę w Korpusie Kadetów w Kaliszu. W roku 1822 został mianowany podporucznikiem, a w 8 XI 1830 – porucznikiem.
Powstanie listopadowe Był członkiem Sprzysiężenia Wysockiego, które zainicjowało wybuch powstania listopadowego. Przed powstaniem dostarczał amunicji spiskowcom z Podchorążówki. Towarzyszył Piotrowi Wysockiemu w jego słynnym wezwaniu podchorążych do broni w noc listopadową. Jeszcze na terenie Szkoły zamiarom podchorążych usiłowali przeszkodzić dwaj oficerowie przeciwni powstaniu – na rozkaz Szlegla obu zraniono bagnetem.