Eliasz Mellus (ur. 19 września 1831 w Mardinie, zm. 16 lutego 1908 tamże) – chaldejski duchowny katolicki, od 1864 biskup Akry, następnie od 1890 biskup Mardinu. Jego działalność w Indiach, wśród katolików obrządku syromalabarskiego doprowadziła do krótkotrwałego rozłamu, nazwanego od niego schizmą Eliasza Mellusa, a następnie przyłączenia się części wiernych do Asyryjskiego Kościoła Wschodu.
Życiorys Eliasz Mellus urodził się 19 września 1831 w Mardinie. Wstąpił do chaldejskiego klasztoru Rabban Hormizd w Alkuszu, gdzie 19 września 1831 otrzymał święcenia kapłańskie.
5 czerwca 1864 został wyświęcony przez chaldejskiego patriarchę Babilonu Józefa VI Audo na biskupa Akry.
W latach 1874–1882 przebywał w Triśur, w Indiach Brytyjskich, dokąd wysłał go patriarcha, aby posługiwał wśród katolików obrządku syromalabraskiego, posługującej się jak Kościół chaldejski tym samym, wschodniosyryjskim obrządkiem. Pozostawali oni od XVI wieku w jurysdykcji łacińskich biskupów, co było skutkiem działalności portugalskich kolonizatorów.