skrót: OCD), którzy wyodrębnili się ze starszego zakonu w 1562 roku (a współcześnie posiadają więcej członków) – pierwotnych karmelitów nazywa się czasem karmelitami dawnej obserwancji, a dawniej, zwłaszcza w Polsce – karmelitami trzewiczkowymi (w odniesieniu do noszenia pełnego obuwia, w przeciwieństwie do bosych, którzy zgodnie z pierwotną, surową regułą nosili wyłącznie sandały).
Historia Biblijne znaczenie i duchowe początki Początkowo była to grupa pustelników, których siedzibą była góra Karmel koło Hajfy w Palestynie (stąd nazwa). Karmel oznacza „ogród" i od niepamiętnych czasów był miejscem kultu. Ze względu na swoje piękno był podziwiany przez proroka Izajasza (Iz 35,2 – Chwałą Libanu ją obdarzono, ozdobą Karmelu i Saronu) i autora Pieśni nad pieśniami (7,5 – Głowa twoja jak Karmel).
Karmel zawdzięcza swą sławę prorokowi Eliaszowi. We wschodniej części wzgórz miała mieć miejsce ofiara kapłanów Baala i ofiara Eliasza. Tradycja związała to wydarzenie ze szczytem al-Muhraqa („ofiara" – 1Krl 18,19-40). Na zachodnim krańcu Karmelu została umiejscowiona scena z deszczem, który Eliasz uprosił po trzech latach suszy (1Krl 18,40-46). Zarówno przez żydów, jak i przez muzułmanów oraz chrześcijan Karmel uważany jest za górę świętą, tak jak Tabor, Gerizim czy Góra Oliwna.