Był jedną z czołowych postaci Komisji Polskich Klasowych Związków Zawodowych (PKZZ).
W 1921 uzyskał mandat radnego w Radzie Miasta Poznania, zostając jednocześnie przewodniczącym klubu radnych PPS (radnym pozostał do 1933), a w 1922 kandydował bezskutecznie do Sejmu z pierwszego miejsca okręgu bydgoskim. Podobnie jak Franciszek Kowalewski był reprezentantem antykomunistycznego, reformistycznego skrzydła w partii. W 1926 został wybrany do komitetu centralnego Rady Zrzeszeń lokatorów i sublokatorów RP.
Ludwik Śniady był w wydawanym przez Stanisława Migdalewicza redaktorem dziennika "Kuriera Powszechnego", który reprezentował poglądy antyendeckie i antyklerykalne. W 1927 został skazany na miesiąc więzienia za obrazę proboszcza kościoła w Górce Duchownej, któremu zarzucił pobieranie dochodów z odpustów.
W 1928 ponownie wystartował w wyborach do Sejmu z pierwszej pozycji w okręgu leszczyńskim, nie uzyskując mandatu. W październiku 1930 doprowadził do rozłamu w poznańskich strukturach PPS, przechodząc z częścią działaczy do prosanacyjnej PPS - dawnej Frakcji Rewolucyjnej. Pomimo żądań PPS, nie złożył mandatu radnego Poznania. W tym czasie był również działaczem Związku Miast Polskich.