Antonija Javornik cyr. Антонија Јаворник (ur. 13 maja 1893 w Mariborze, zm. 16 sierpnia 1974 w Belgradzie) – sierżant armii serbskiej.
Służba wojskowa Pochodziła z rodziny słoweńskiej, była bratanicą Martina Javornika, b. porucznika armii austro-węgierskiej, który z niej zdezerterował i wstąpił do armii serbskiej, w której dosłużył się stopnia kapitana. Po ucieczce stryj utrzymał kontakty z rodziną, przesyłając listy. Po ukończeniu szkoły powszechnej Antonija dotarła w kwietniu 1912 do Kragujevaca, gdzie spotkała się ze stryjem, który służył w 11 pułku piechoty.
Wojny bałkańskie Po wybuchu I wojny bałkańskiej Antonija ukończyła kurs dla pielęgniarek i zgłosiła się na ochotnika do armii serbskiej. Obawiając się o los własnej rodziny, która pozostała w Mariborze przyjęła nazwisko Natalija Bielajac. Jako sanitariuszka w szpitalu polowym 11 pułku piechoty Antonija wzięła udział w walkach z armią osmańską w rejonie Kumanowa, Skopja, a następnie w północnej Albanii.
W okresie od czerwca do sierpnia 1913 brała udział w walkach na froncie, przeciwko armii bułgarskiej. Wtedy też została odznaczona medalem Miloša Obilicia za waleczność.