Parc Natural de la Zona Volcànica de la Garrotxa (, po polsku „Park Strefy Wulkanicznej La Garrotxa”) – obszar chronionego krajobrazu w Katalonii w północno-wschodniej Hiszpanii. Obejmuje obszar czwartorzędowego wulkanizmu.
Historia Rozwój przemysłu i ośrodków miejskich w latach 1970. stanowił zagrożenie dla środowiska naturalnego tego obszaru Katalonii. W 1976 roku powstała komisja do spraw ochrony krajobrazu wulkanicznego, sprawą zainteresował się także Kongres Kultury Katalońskiej. 3 marca 1982 roku parlament Katalonii jednogłośnie przyjął prawo obejmujące ten teren ochroną i tworzące rezerwaty geobotaniczne w jego obrębie. W 1985 roku stał się on parkiem naturalnym.
Geologia Na obszarze parku znajduje się 40 dobrze zachowanych wulkanów, w tym 10 kraterów utworzonych przez erupcje freatomagmatyczne i 23 stożki żużlowe. Stożki są ulokowane przeważnie na przecięciach uskoków przebiegających w liniach wschód-zachód i północny wschód-południowy zachód. Zidentyfikowano ponad 20 potoków lawowych oraz liczne osady wulkaniczne. Wulkany były aktywne w czasie od 700 tysięcy do 8 tysięcy lat temu (plejstocen i holocen).