Była jedną z tzw. siedmiu szkół buddyjskich, które powstały w północnych Chinach w tym okresie i tak jak i inne była w relacji do Sutry AwatamsakiDaisaku Ikeda. The Flower of Chinese Buddhism. Str. 67. Zainteresowanie tej szkoły Sutrą Awatamsaki rozbudziło szerokie zainteresowanie tą sutrą w Chinach.

Podczas tłumaczenia tekstu Wasubandhu między Bodhirucim a Ratnamatimchiń. 勒那摩提, pinyin Lènǎmótí doszło do konfliktu, który nie został ostatecznie rozwiązany. Bodhiruci pozostał wierny bardziej ortodoksyjnemu rozwiązaniu w duchu jogaczary, a Ratnamati skłaniał się w kierunku dopiero kształtującej się filozofii buddyjskiej - myśli tathagatagarbhy. Gdy szkoła rozrosła się, wykształcił się ośrodek północny, założony przez Daochonga i jego nauczyciela Bodhiruciego, i ośrodek południowy, założony przez Huiguanga i jego nauczyciela Ratnamatiego. Południowa frakcja reprezentowana przez Huiguanga utrzymywała stanowisko, że świat fenomenalny jest oparty na takości (chiń. zhenru, skr tathatā तथता). Frakcja północna, której reprezentantem był Daochong, utrzymywała, że był on oparty na alajawidźnianie (świadomości magazynującej)Peter N. Gregory. Tsung-mi and the Sinification of Buddhism. Str. 110. Oba ośrodki różniło także rozumienie świadomości magazynującej.