Nowy nurt badawczy wyłonił się z historii kobiet w okresie drugiej fali feminizmu, w latach 70. XX wieku. Oparty był na feministycznej krytyce dorobku i metod dotychczasowej historiografii. Krytyka ta nie dotyczyła tylko samej refleksji nad przeszłością, ale także fundamentów historiografii jako nauki. Przedstawiciele gender history interpretowali bowiem wcześniejszą historiografię jako jeden z elementów utrwalających męski punkt widzenia w interpretacji dziejów człowieka.
Za przełomową pracę dla początkowej fazy gender history uważa się zazwyczaj Did Women Have a Ranaissanse? z 1977 roku, w której autorka wysunęła i udowadniała tezę, iż odrodzenie w europejskiej kulturze nie odnosiło się w żadnym przypadku do kobiet, a wręcz stanowiło dla nich regres w stosunki do średniowiecza. Natomiast za fundamentalne, genderowe opracowanie historii zachodniej cywilizacji uchodzi pięciotomowe Histoire des femmes en Occident, wydawane w Paryżu w latach 1990–1991 pod redakcja Georges Dubyego i Michelle Perrot.
thumb|Joanna d’Arc w trakcie oblężenia Orleanu. Obraz olejny z 1890 roku