21 września 1995 uzyskała stopień naukowy doktora nauk o kulturze fizycznej dzięki pracy zatytułowanej Bohater sportowy. Studium indywidualnego przypadku Bronisława Czecha (1908–1944) i napisanej pod kierunkiem Józefa Lipca. W 1996 roku jej rozprawa doktorska została wydana w formie książkowej, a w 1997 oraz 2007 wydawano kolejne wydania książki. Habilitowała się w 2009 na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy zatytułowanej Istota i wartości zespołowych gier sportowych.
Zainteresowania naukowe Prowadziła badania oscylujące wokół zagadnień związanych z oceną realizacji programów wychowania fizycznego oraz skutecznością wybranych technik gier zespołowych.
Seminaria z zakresu historii sportu odbywane u Kazimierza Toporowicza oraz pierwsze spotkania z Polską Akademią Olimpijską w 1986 przyczyniły się do zmiany kierunku prowadzonych badań, które następnie skupiły się na humanistyce kultury fizycznej i idei olimpijskiej.
W swojej monografii habilitacyjnej mającej charakter pionierski podjęła próbę uzupełnienia teorii gier o nauki humanistyczne, co wymagało teoretycznego wyjaśnienia specyfiki gier zespołowych w oparciu o pogłębioną interpretację aksjologiczną.