W 1922 r. Taixu otworzył seminarium w Wuchang, którego absolwenci byli potem zwolennikami reform. Wywierało ono nieustannie rosnący wpływ na inne takie szkoły zakładane później. W 1923 r. rozpoczął pierwszą z serii "światowych organizacji buddyjskich". Żadna z serii nie utrzymała się długo, ale uczyniła z niego najbardziej znanego chińskiego mnicha za granicą. Serie te propagowały ekumenizm w chińskim buddyzmie, który przetrwał do dziś.
W 1922 r. jego zwolennik Yan Shaofu odwiedził słynną górę Lu, na której 1500 lat wcześniej Huiyuan zapoczątkował kult buddy Amitabhy i stworzył model dla ścisłego klasztornego życia. W 1922 r. prawie wszystkie klasztory były zrujnowane. Yan postanowił ożywić to dawne buddyjskie centrum, zakupił kawałek ziemi w pobliżu ruin klasztoru Dalin (chiń. 大林寺, pinyin Dàlínsì) i wybudował mały drewniany budynek z przeznaczeniem na salę wykładową. 10 lipca 1923 przybył tam z Taixu, który w lecie (od 23 lipca) wygłosił tam serię wykładów. Yan zawiesił na budynku tablicę z napisami w języku chińskim i angielskim "Światowa Federacja Buddyjska - Shijie fojiao lianhehui". Przybył tam profesor Inada Ensai z Uniwersytetu Otani, który zaproponował współpracę chińskich i japońskich buddystów w szerzeniu Dharmy w Europie i Ameryce. Wygłosił również wykład.