Blanca zwraca się ku don Enrique’owi, który kocha ją mimo swych niepowodzeń. I on, jak don Juan zostaje poddany próbie, król odznacza go komandorią św. Jakuba. Im wyżej jednak don Enrique się wznosi, tym bardziej adoruje Blankę. Na koniec wszystko znika majątek markiza i łaska króla oraz komandoria świętego Jakuba. Nikt z bohaterów sztuki ani przez moment nie opuścił Toledo. Dwór królewski, uroki stolicy były tylko złudzeniem, wywołanym sztuką czarnoksięską, które miało wypróbować charakter zalotników. Blanca daje kosza don Juanowi i oddaje swą rękę don Enrique’owi, który nie porzucił jej, gdy otrzymał obietnicę na próbę.
Analiza Obietnice na próbę są pierwszą komedią Alarcóna, w której, bada on etyczne zachowanie swoich postaci, abstrahując od warstwy społecznej, z której one się wywodzą. Radykalnie przeciwstawiając sobie bohaterów utworu, autor wydobywa specyficzne dla każdego z nich cechy charakteru. Najpełniej scharakteryzowany został don Juan, archetyp arogancji i chciwości. Jest on człowiekiem samolubnym i niewdzięcznym, pierwszym „charakterem” alcaroniańskiej komedii.