Ich córka Helena (1864–1944) wyszła za Wojciecha Falewicza, któremu wniosła Marwę w posagu. Ponieważ wszyscy ich synowie byli oficerami Wojska Polskiego, majątek po 1920 roku został skonfiskowany przez władze litewskie.
Po 1920 roku w folwarku władze litewskie zorganizowały stację bakteriologiczną. W 1924 roku dwór z 80-hektarową działką przejął Petras Maikauskas. W 1940 roku urządzono tu Państwowy Instytut Głuchoniemych i Niesłyszących, w czasie II wojny światowej działał tu szpital.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku dobra Marwa, wcześniej wchodzące w skład województwa trockiego Rzeczypospolitej weszły w skład powiatu mariampolskiego, który w latach 1795 do 1807 należał do departamentu białostockiego pruskiej prowincji Prusy Nowowschodnie, następnie w departamencie łomżyńskim Księstwa Warszawskiego, potem, od 1816 roku w Królestwie Kongresowym, w województwie augustowskim, następnie (od 1837) guberni augustowskiej. W 1867 roku wszedł w skład guberni suwalskiej Imperium Rosyjskiego. W II połowie XIX wieku Marwa należała do gminy Aleksota (obecnie też dzielnica Kowna) i parafii Godlewo. 10 października 1920 roku na podstawie umowy suwalskiej przyznano te dobra Litwie, która w okresie 1940–1990, jako Litewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR.