Kadur – powiastka filozoficzna Ignacego Krasickiego ze zbioru Powieści wschodnie o kalekim żebraku z Damaszku, który swoim ułomnościom zawdzięcza życie i szczęście.

Treść mały|Rzeka Barada w Damaszku Żył w Damaszku żebrak imieniem Kadur, mały, ślepy na jedno oko, z garbem na plecach i nogą chromą. Wyżebrane pieniądze zbierał, by kupić sobie dom na starość. Któregoś dnia został jednak okradziony i w rozpaczy postanowił utopić się w rzece, ale że był kulawy potknął się i nie spełnił swego zamiaru. Na brzegu spotkał starca, który dodał mu otuchy. Wyruszył tedy w podróż do Bagdadu. Po drodze spotkał kupiecką karawanę, jego jąkanie tak rozśmieszyło kupców, że go zabrali ze sobą. Karawana została niewiele później złupiona przez zbójców. Kadura, jako że nic nie miał oszczędzono. Zaś jeden ze zbójców, imieniem Gumlach, ślepy na jedno oko i kulawy, tak się ucieszył ich wzajemnym podobieństwem, że mu podarował swoją delię i turban. Rozpoznany w pobliskim mieście jako Gumlach-zabójca, został skazany na śmierć. Gdy go jednak z szat obnażono, okazało się, że jest garbaty, a Gumlach nie był. Został więc wypuszczony wolno. Za miastem przyłączył się do innego wędrowca. Gdy się zatrzymali na postój, spróbowali orzechów wiszących na gałęzi. Kadur jednak, z braku zębów, nie umiał ich pogryźć i musiał ku swemu niezadowoleniu wypluć je.