Kiedy premierowy egzemplarz był wprowadzany na platformę zagotował się płyn chłodzący.
Drew Pearson, jeden z czołowych publicystów tamtych czasów spostrzegł, że samochód nie potrafił jeździć do tyłu i nazwał całą sprawę oszustwem, co spowodowało nadwątlenie reputacji i spotkało się z dużą nieprzychylnością prasy.
Kolejną porażkę Tucker poniósł, gdy jego oferta na dostarczenie stali niezbędnej do produkcji zostały odrzucone przez War Assets Administration, decyzja miała charakter polityczny.
Silnik thumb|225px|Prototypowa jednostka napędowa mały|Franklin O-335 widoczny wraz ze skrzynią biegów Tucker Y-1 thumb|225px|Tucker 48 – komora silnika
Początkowo obiecywano moc 150 KM, ale silnik nie działał zgodnie z założeniami. Układ zaworów okazał się problematyczny, a silnik osiągał jedynie 88 KM. Wysokie ciśnienie oleju wymagało 24V układu zasilania, a do rozruchu było potrzeba 60 V oraz bardzo długiego czasu do osiągnięcia stabilnej pracy. Po wielu problemach i roku bezowocnej pracy ostatecznie zaczęto poszukiwania alternatywny dla niesprawnego i niedopracowanego silnika.