Aktywny politycznie i społecznie, m.in. w latach 1915–1917 jako radny częstochowskiej rady miasta, w 1918 r. był członkiem komisji szkolnej rady miejskiej. W 1919 r. należał do Komitetu Obywatelskiego Popierania Pożyczki Państwowej. Udzielał się także w komitecie opieki nad ubogimi oraz dbał o polski charakter Kościoła. W 1917 r. podczas synodu w Łodzi demonstracyjnie opuścił obrady wraz z grupą delegatów w proteście przeciw próbie narzucenia Kościołowi języka niemieckiego. Pracował jako nauczyciel religii w gimnazjach im. H. Sienkiewicza i im. J. Słowackiego, w tym ostatnim był także nauczycielem języka niemieckiego i wykonywał tę pracę od 1915 do 1939 r. W 1940 r. organizował pomoc rodzinom wysiedlonym z Wielkopolski i Pomorza, w późniejszych latach pomógł w ucieczce z getta kilku Żydom, wystawiając im fałszywe metryki, udzielił również schronienia wysiedlonym ze zrujnowanej Warszawy, w tym duchownym ewangelickim. Z tego powodu w częstochowskiej parafii powołano po wojnie tymczasowe władze Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Przez cały okres okupacji niemieckiej utrzymywał parafię polską, mimo że większość parafian przeszła do kościoła niemieckiego.
W 1951 r. odszedł na emeryturę, zmarł 3 kwietnia 1962 r. w Częstochowie.