W dobie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej powrócił do działalności w Polskim Czerwonym Krzyżu. Zaangażował się też w pracę na rzecz Ligi Morskiej, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej i związków zawodowych. Współorganizował Polskie Towarzystwo Historyczne we Włocławku, a w latach 1959–1966 był jej prezesem.
W 1945 roku przystąpił do Stronnictwa Demokratycznego.
Życie prywatne Był mężem Zofii Pinko (1892-1972), z którą miał czwórkę dzieci: Jolantę Droszyńską (1928-2017) oraz Andrzeja, Janusza i Bogumiła Arentowiczów.
Odznaczenia i upamiętnienie W 1937 odznaczono go Srebrnym Krzyżem Zasługi. W okresie PRL otrzymał Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.
W 2004 roku na elewacji budynku przy ul. Bojańczyka 29 we Włocławku, w którym mieszkał Józef Arentowicz, odsłonięto tablice jego pamięci.
Przypisy