W połowie 1921 w stopniu rotmistrza żandarmerii i jako oficer 3 dywizjonu żandarmerii z Grodna był przydzielony do Dowództwa Żandarmerii WojskowejSpis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 283, 401–405.. Został zweryfikowany w stopniu kapitana żandarmerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem 4 dywizjonu żandarmerii w Łodzi. Na przełomie lat 20. i 30. był oficerem 10 dywizjonu żandarmerii w Przemyślu, w tym w 1928 pełnił funkcję p.o. zastępcy dowódcy tej jednostki, a od 1933 do 23 października 1934 był dowódcą. W tym okresie został awansowany na stopień majora żandarmerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931. W Przemyślu należał do Polskiego Białego Krzyża i pełnił funkcję skarbnika zarządu okręgu PBK. Był jednym z redaktorów publikacji zbiorowej pt. „Oświata - to potęga”. Wydawnictwo pamiątkowe z okazji 15-lecia Niepodległości Państwa Polskiego. Część II-ga z albumem, wydanej w Przemyślu w 1933. Od 1937 do 30 sierpnia 1939 sprawował stanowisko dowódcy 7 dywizjonu żandarmerii w Poznaniu. W 1939 mianowany zastępcą komendanta Żandarmerii Wojskowej Garnizonu Wielkopolskiego.
Od 1927 był żonaty z Jadwigą z Pasternaków (zm.