Jego najwybitniejszym uczniem i spadkobiercą został Jiaxiang Jizang (549-623). Podczas pobytu w klasztorze Jiaxiang w Kuaiji napisał komentarze do trzech traktatów sanlun. Najbardziej znanym z nich jest Zhongguan lun su, czyli komentarz do Mādhyamika-śāstra. W innym swoim traktacie Erdiyi (pol. Znaczenie podwójnej prawdy) opracował madhjamiczną teorię podwójnej prawdy. W 600 lub 606 r. na zaproszenie cesarza Yanga z dynastii Sui udał się do Yangzhou, a następnie do stolicy w Chang’anie. Na jego wykłady przychodziło tysiące ludzi, tak mnichów jak i laików. Dzięki jego aktywności zasady szkoły zostały usystematyzowane i otrzymały mocną podstawę. Wyróżniał się tak bardzo, że w okresie "wude" (618-626) na początku panowania dynastii Tang został ogłoszony jednym z dziesięciu najbardziej cnotliwych mnichów cesarstwa. Wraz z jego śmiercią skończyła się linia przekazu od KumaradżiwyKenneth Ch’en. Buddhism in China. Str. 132, 133.
Około 570 r. Falang wraz z Jizangiem zaatakowali mistrzów szkoły chengshi lun, krytykując ich nauki i interpretacjePaul L. Swanson. Foundations of T’ien-t’ai Philosophy. Str. 97.